Drang tot uitbroeden

Vaak begrijp ik het professionele ‘scheppen’ niet. Er moet eerst gebrainstormd worden over een concept. Er wordt een plan en visie gecreëerd. Een deadline vastgesteld. Bij mij verloopt het waarmaken eerder als bij de zwaan op de uitgelichte foto. Ik heb geen idee waar ik mee bezig ben en wat ik doe. Waartoe het leidt of het ooit iets wordt? Zodra ik de dingen professioneel wil aanpakken loopt mijn inventief en innovatief proces spaak. De moed zakt me in de schoenen. Het overzicht raak ik kwijt en die komt niet uit mijn hoofd of uit mijn hart. Mijn overzicht is het gevoel dat iets klopt, waar en interessant is. Maar dat zijn al teveel woorden voor de drang die van binnen in me opwelt om nú te gaan doen of los te laten.

Een gevoel uitbroeden is me wel bekend of mijn handen en voeten geven aan het jonkie als deze uit haar ei gekomen is. Mijn passie volgen is niet eenduidig. Of via een concept of planning tot rijping komend. Mijn passie is niet van mij. Het komt uit een bron. Alsof ik naast de eraan ontsprongen rivier de dingen voorbij zie drijven. Soms spring ik de rivier in en drijf een poosje met de dingen mee. Vaker zuigen de dingen die in mij ontspringen mij de rivier in. Er valt niet aan te ontsnappen. Hardnekkig de controle willen houden over de dingen die ik doe in mijn leven lopen bij mij niet goed af. Laat mij nu maar lekker mijn leven uitbroeden op mijn manier. Dan kan ik me laten verwonderen over en amuseren met wat mijn leven allemaal in petto voor me heeft.

Van zelf sprekend één-ZIJN

Wie ben ik? Dat vroeg ik me in feite spontaan al af bij het wakker worden, maar op een andersoortige manier dan gewoonlijk. Ik werd me er bewust van dat ieder een soort eigen energie met zich meedraagt. Als een soort jas die het hele lichaam doordringt en omringt. Deze energie is altijd fijn. Wie of van wie of wat deze energie ook is. Dan zal het wel iemands ziel zijn. Het idiote is dat dit energieveld vaak onderdrukt wordt. Zo voel ik dat echt. Lees verder Van zelf sprekend één-ZIJN

Ont-frozen

De wijsheid komt uit het Oosten. Gretig storten wij, ons Westerlingen, op al die prachtige spirituele rituelen. Blind voor de moord op onze eigenheid en eigen waarde. We zijn selfmade Zen geworden. Buitenshuis of binnenshuis. Het maakt niet uit. Alles wordt Zen-klaargemaakt. Boeddhabeelden. Wierookbranders. Meditatiekussens. Yogamatten. Het is handig te beseffen dat de zon óndergaat in het Westen. De zon in het oosten doet ons ontwaken. Onder de zon van het Westen maken wij ons waar. Oosterse Verlichting zal nooit de Westerse Verlichting worden of andersom. Hoezeer wij ons alle gedragsregels ook eigenmaken van welk heilig Oosters huisje of Westers machtsbolwerk dan ook. Zo zal een man nooit een vrouw worden al draagt hij een jurk. En wordt een kind pas een zelfstandige volwassene als het zelfredzaam is. Gras wordt nooit een boom. Hoe hard we er aan zouden willen trekken.
Als yin en jang vullen we elkaar aan. Zoals in elke gezonde relatie. De zon komt op en gaat weer onder. Het wordt dag. Dan weer nacht. Het wordt zomer. In de winter vallen de blaadjes op het Noordelijk halfrond in het Westen. Op het Zuiderlijk halfrond in de zomer. Onbewust worden we allemaal geboren. Min of meer bewust gaat de zon van ieder mens onder. Als de zon in het Westen achter de horizon verdwijnt, verschijnt de gedaante van de maan aan de hemel. Tegelijkertijd geldt het omgekeerde in het Oosten, aan de andere kant van de aarde verdwijnt de maan en wordt de nieuwe dag op aarde verwelkomd. De aarde draait als een wiebelende tol om de zon en op de Noordpool is het daarom in midwinter het langst nacht en in midzomer het langst dag. Zo werkt de natuurlijke logica. Niemand, geen God of mens kan tegen de natuurwetten in handelen. Hoe goed we ook onze uiterste best doen.
“Let it go, let it go!” zingen alle kleine Elsa’s wereldwijd. In mooie jurkjes draaien de ijsprinsesjes in het rond. Loslaten is hót. De nieuwste rage onder Westerlingen. Niemand wil meer frozen zijn. De eerste échte stap op weg naar Zelfontwikkeling is zowel loslaten als en-compassie. In het Oosten wordt er suf-gemediteerd om het ego los te laten voor verlichting. Het prinsesje Elsa bevroor toen ze zichzelf niet mocht zijn. De sneeuwkoningin Elsa bevrijdde zichzelf van de kou en liet wat er van binnenuit opborrelde los. Op het moment dat ze haar eigenheid omarmde en zichzelf met haar hele hebben en houden lief had ging ze stromen. Kreeg ze vleugels. Niet alleen zij raakte verlicht. Haar hele omgeving had er profijt van. De flow als kompas. Eigenheid als de magnetische Noordpool. Een van de vele ego’s aan het roer. Wat er losgelaten wordt is niet het ego, maar het idee dat er maar één en dezelfde ego heerst. Westerse verlichting draait om de bevrijding van de sneeuwkoning(in) in ons. Wij hebben er geen vat op. Laat het los en zie jezelf al dansend onder je eigen zon ontdooien tot een levenslang kaleidoscoop aan prachtige eigenzinnige vormen.

Zin hebben is zin geven

Wanneer ik een universeel gevoel hebt kan ik wel eens overvallen worden door de onbetekenendheid van wat ik nu zoal bijdraag aan het geheel. Van moment op moment. Van dag op dag. Of van week op week. Vergeleken bij alles wat ik kan bijdragen lijkt op zo’n zelf-twijfel-moment elke bijdrage zo weinig zoden aan de dijk te zetten. Terwijl, als ik terugkijk naar mijn afgelopen jaar of jaren, er altijd een verschuiving plaatsvindt in mijn zelfbeeld.

Als ik de tijd uitvergroot blijkt geen enkele handeling voor niets en heel waardevol geweest vergeleken met het grotere geheel wie ik ben. Mits… ik mijn zin heb gevolgd. Al is die ‘zin’ zin in helemaal niets, slapen of lummelen geweest. Zodra ik iets tegen mijn zin in doe ontwikkel ik weerzin, afkeer en zelfs afschuw voor wat ik doe. Iets met tegenzin doen is niet zinvol. Zelfs destructief gebleken voor mijn zelfontwikkeling of tenminste zelfblokkerend of zelfondermijnend. Zelfreflectie is blikverruiming. Zelfvertwijfeling is een mooi moment voor zelfreflectie: waar heb ik nu het allermeest zin in?! Het grootste cadeau voor mezelf. De grootste bijdrage aan het vullen van mijn schatkist.

Ware zelf-verrijking.

Dare and know to be different

Hier nog een idee over de theorie dat wij eigenlijk het binnenste buiten zijn van het universum. Wij zelf en alles om ons heen, in alle dimensies en als geheel, zijn haar essentie. Samen zijn we vol-ledig. Zoals wij de wereld weerspiegeld zien in een dauwdruppel.

Onze logica maakt verhalen over de dingen die we meemaken. De harde feiten fabriceren we zelf. In zoverre de ‘illusie’ van wie je nu werkelijk bent.  Lees verder Dare and know to be different

Mediteren leren…

Er komt een punt in ieders leven dat je denkt dat alleen mediteren nog ‘verlichting’ kan brengen. Wat verlichting werkelijk betekent interesseert je niet als je maar… (noem maar op) kan slapen, je werk kan doen, zelfs de financiële crisis van dit moment overleeft. Je zit vast in een bijzonder onaangenaam gevoel en zoekt naarstig naar een uitweg, een instant methode om permanent bevrijd te zijn van een (be)zwaar(d) gemoed. Zoals Boeddha of Christus. Of wellicht je buurman die altijd maar gelijkmoedig lijkt te zijn. Vol goede moed volg je de verlichtingsmethoden van Zen tot aan het geloof in de Wetenschap. Álles… ‘als het maar werkt en verlicht’, liefst meteen en permanent. Ik ervoer ook dat het anders moest. Maar hoe? De wetenschap en mijn geloof in Jezus, Maria en de natuur ‘hielp’ allemaal niet afdoende. Ik wilde leren mediteren, kocht wat boeken en ging het maar meteen ‘gewoon’ doen. Het denken had me zo beperkt dat ik letterlijk stikte. Hier mijn ervaring op deze weg: Lees verder Mediteren leren…

Jung’s collectief onbewuste:Sheldrake’s morfische velden=geweten:weten

Jung noemde het totaal aan ervaringen sinds de evolutie het ‘collectief onbewustzijn’. Een modernere invulling van dit begrip wordt gegeven door Rupert Sheldrake, een bioloog met zijn uniek onderzoek naar morfogenetische resonantie (proces van intergenerationele overdracht van mentale, gedrags-, sociale en culturele ideeën). Een ieder van ons heeft een aangeboren vermogen om zijn bijdrage te leveren aan de vorm en inhoud van dit ons omringend en doordringend veld door middel van ideeën die hij of zij over deze wereld heeft. Hoe meer uniforme bijdrage aan dit veld des te steviger wordt de ervaring als feit verankerd in dit morfogenitisch veld. Het idee van ‘verbeter de wereld begin met jezelf’ en ‘alle beetjes helpen’ wordt hiermee verklaard. Maar ook dat één onbewuste vlinderslag grote turbulentie teweeg kán brengen (chaostheorie). Ook al ben je een nietig wezen in de uitgestrektheid van het heelal, de rimpeling die jij gedurende het leven maakt echoot eeuwig na dankzij dit morfisch veld.
Lees verder Jung’s collectief onbewuste:Sheldrake’s morfische velden=geweten:weten

Het belang van Reiki. Een moderne visie op de aloude techniek van handoplegging

Ooit las ik een fabel over een man met een gans die gouden eieren legde. In plaats van er gelukkig en tevreden mee zijn wilde hij het geheim ervan leren kennen en sneed de vogel open. Hij vond niets bijzonders en dus was dat pech voor de gans èn voor de man, die daardoor geen goudbron meer had. Zo’n gans heb ik ook ontvangen vanaf mijn eerste Reiki inwijding. ‘Iets’, ondefinieerbare symbolen, werd aan mij gegeven en bracht mij geen windeieren maar eieren van goud.
Lees verder Het belang van Reiki. Een moderne visie op de aloude techniek van handoplegging